Spiritueel Forum JHK

Ik ben zeer geïnteresseerd in paranormaal bewustzijn. Ik sta er wel voor open, maar ben niet heel erg gevoelig voor dat zulk dingen, moet je daar aanleg voor hebben, pik je dat jongs af aan op, of kun je dat ook leren? Ik ben heel erg benieuwd wie mijn hogere macht is, en ik zou er graag mee willen communiceren. Mijn vriend kan zijn opa zien(zegt hij) maar ik weet het niet of ik het moet geloven omdat ik die dingen nooit heb waargemaakt.

Is er dan wel iets? Want ik merk wel eens toevallige dingetjes mee. Ik zat eens in een chatbox en dacht aan de naam van een persoon, en toevallig 1 sec later kwam een persoon met die naam ook in de chatbox. Heel apart, toeval of toch iets van boven?

Ik denk dat we he allemaal kunnen, maar dat is slechts mijn mening.

Je zou een cursus intuïtieve ontwikkeling kunnen doen.

Je kan beginnen, met mediteren en je hoofd leeg maken.
Als het lukt om je gedachten te stoppen, dan kan je proberen naar je gids te luisteren.

Iedereen heeft het in zich, alleen zijn er wel mensen die er meer voor open staan of talent voor hebben zogezegd, wat je bv kunt doen om telepathie te oefenen, want dat had je dat je wist wie er ging inloggen op de chat is steeds als je telefoon gaat of de deurbel dat je zonder te kijken probeert in te schatten wie het kan zijn, als je dit consequent doet kom je al een heel eind, verder zijn er veel boeken met oefeningen en een cursus idd, dan oefen je met elkaar en op elkaar en ja je ontdekken wat je wel en niet ligt.

Wat Hera schrijft: de schakel tot de "andere" wereld is er een die zich in principe niet zomaar vanzelf omzet. Het is een wisselwerking tussen jouw geest en de universele geest, als je het zo zou mogen omschrijven. "Ervoor open staan" is toch een belangrijke eerste stap vaak, niet perse een vereiste, maar wel een houding die het makkelijker maakt om de mysterien van het leven te proeven.

Liefs
Mol

Juist dat zijn zaken die eigenlijk heel gewoon zijn maar die we in onze huidige tijd niet meer als "normaal" ervaren. En dus "paranormaal"/"bovennormaal" noemen.

Een liedje neurien en dan de radio opzetten en horen dat het liedje daar net verder gaat waar jij stopte, weten wie er aan de telefoon is (zonder nummerherkenning dan wel), allemaal zaken die wijzen op een verbondenheid van je bewustzijn met die onbenoembare bron van informatie.

Je noemt het "van boven", maar eigenlijk is die bron niet iets buiten jou, maar is het iets waar jij deel van uit maakt, en daarmee is het voor iedereen mogelijk om er contact mee te maken.

Zoals al gezegd "openstaan ervoor" helpt, oefenen helpt, maar vooral niet te verkrampt ermee bezig zijn helpt. Oefenen, spelen, maar vooral ook weer loslaten en niet te gehecht zijn aan het resultaat maakt dat je er snel makkelijker mee kan omgaan. Het is geen exacte wetenschap, je hoeft geen proefwerken te maken, het is een deel van je eigen groeiproces.

Oké, bedankt. Ik ga me verdiepen in het onderwerp ''Telepathie''.
Ik zal even het internet afspeuren, en ik heb eens geprobeerd te mediteren. Er kwam een hele rust en warmte over me heen, de eerste keer. Toen ik vaker mediteerde gebeurde er weinig. Waarschijnlijk stond ik toen niet in contact met mijn lichaam en geest.

Ik weet niet, ik heb zo'n gave nooit gehad voor zover ik me kan herinneren (en dat gaat ver terug in dit leven). Maar pas sinds het uitpluizen of confronteren van wat problematiek zijn er van die voorvallen geweest, die me duidelijk zijn opgevallen. Het valt me verder ook op dat veel mensen met paranormale gebeurtenissen zelf ook veel heftige dingen hebben meegemaakt, er lijkt wel een sterk verband tussen te bestaan, alsof je het daardoor wordt, of dat het daardoor tot uiting komt. Bij mij is zolangzamerhand de vraag gerezen, of er eigenlijk wel een helderziende is die géén noemenswaardige problemen (trauma's) heeft meegemaakt. Wie oh wie?

Ik heb me dat ook wel eens afgevraagd.
Er lijkt een verband te zijn.

Maar zo ver ik weet, was de meest traumatische gebeurtenis in mij leven niet de start van mijn gaven.

In mijn optiek heeft iedereen paranormale vermogens en daarom zou het ook niet zo genoemd moeten worden vind ik. Behalve als je paranormaal beschouwd als buiten de reguliere zintuigen. Iedereen voelt namelijk stemmingen, zonder uitzondering. Loop maar eens een kamer binnen waar mensen zojuist flinke ruzie hebben gemaakt. De spanning is dan te snijdeen. En hoe voelt je dat nou?... met je niet fysieke zintuigen dus.

Maar goed even terug naar helderziendheid en trauma's. Ik was als kind al helderziend en voelend, ik ben er dus mee opgegroeid. En ja, er waren ook jeugtrauma's, maar de beelden en de communicatie met lichtwezens waren er eerder dan de trauma's. Ik ken persoonlijk nog veel meer mensen die van kinds af aan beelden zagen, dingen aanvoelden etc. Mijn dochter was ongeveer 9 maanden oud toen ze voor het eerst naar iets zwaaide en lachte wat niet zichtbaar/tastbaar was. Dan kun je nog niet echt van een trauma spreken dacht ik.

Ik zie al overledenen en andere wezens ed van kleins af aan dus ik heb hier geen trauma voor nodig gehad, kan me wel voorstellen dat het misschien wel eens gebeurt, als je een trauma meemaakt keer je toch wat meer naar binnen om eroverheen te komen, als alles altijd goed gaat ben je misschien minder bereid eerlijk naar jezelf te kijken of rekening te houden met de gevoelens van anderen, dan ga je wellicht gewoon door. Maar een directe link nee dat lijkt me een beetje vergezocht.

Ook ik ben erg geïnteresseerd in het "paranormale", het heeft me altijd geïntrigeerd, evengoed ook beangstigd voor lange tijd. Volgens mij krijgen we heel lang al sturing terwijl we zelf nog niet in de gaten hebben met welk doel dit gebeurt. Dan denk ik bij mezelf aan grote interesse voor het universum, de sterren en planeten, maar ook voor science fiction, het ongrijpbare. Mijn grote liefde voor de natuur, de planten waartussen ik met een oneindig geduld kan vertoeven en de dieren voor wie ik een oneindige liefde voel. Onbeschrijfelijk. Maar ik ben me er ook van bewust dat juist een traumatische ervaring een trigger kan zijn om bepaalde capaciteiten naar voren te laten komen, althans dat was bij mij het geval.

Juist het kwijtraken van een kat, die voelde (of nog steeds voelt) als een kind van mij, en de gebeurtenissen daar rondom hebben mij op het spoor gezet, me wakker geschud en me bewust gemaakt, me laten ontwikkelen, soms zelfs geforceerd, en laten ontdekken, beleven.

De vraag blijft dan, kwam het op mij af of benutte ik capaciteiten tot op de bodem wat ik niet eerder had gedaan, door wanhoop gedreven als het ware ... Hoe moeilijk de ervaring ook was, het heeft mijn leven een totaal andere wending gegeven en ook nu rijst bij mij de vraag: heb ik dit zelf gedaan of was de situatie nodig om mij op dit spoor te zetten, me van mijn capaciteiten bewust te worden en te ontwikkelen?

Men heeft mij sindsdien diverse malen gezegd dat ik een oude ziel ben, dan ik kan of ga healen. Dat ik heel veel kan en gigantisch en in razend tempo ontwikkel en snel verder zal ontwikkelen, meerdere malen gehoord, en dan kijk ik als met stomheid geslagen en dan kijkt men mij aan met , soms zelfs een strenge, blik en stemverheffing van "doe niet zo onnozel, dat weet je best!" En ik heb alleen maar vraagtekens maar zit met mijn gevoel vaak raak, maar wanneer wel of niet ... tja ... Ik weet wel dat het me ongeduldig maakt, want ik wil het graag snappen.

Bomen zien er tegenwoordig vaak anders uit, alsof ze iets zeggen, ik hoor alleen niet wat. Visualiseren kan ik heel goed en snapte maar nooit dat niet iedereen dat kon. En ja ... ik ben gebeld door mijn kat ... paniek in mij maar mijn kat is nog steeds weg. En dit zijn nog maar een paar dingen die ik meegemaakt heb, maar echt plaatsen kan ik veel dingen nog steeds niet.
Mijn twinflame (tweelingziel) heb ik sindsdien ook gevonden ... toevallig ...(hmmm) en we vallen met haast absurd grote regelmaat in verbazing over de overeenkomsten tussen ons ... en ja ... we kunnen ook ruziemaken als de beste, lijnrecht tegenover elkaar en we voelen zelfs elkaar lichamelijke ongemakken. Ook mijn soulmate heb ik in diezelfde tijd gevonden en ook wij voelen elkaar aan en voelen elkaar. En dat allemaal in een jaar tijd.

Ik stop maar met schrijven nu, anders houdt het nooit op. Ja .... een boek hierover is al in de maak ... met alle ervaringen, hele bijzondere, maar duidelijk is alles mij nog lang niet.

Ik kwam deze spreuk net tegen en dat klopt idd wel,

hoe beter je jezelf kent, hoe efficienter je anderen kunt helpen

Ja, mooi huh!

Ken Uzelve , is daarom ook een heel belangrijk gegeven, welke geleerd wordt in veel spirituele en esoterische religies/stromingen. Het is de basis van dienstbaarheid, zowel jegens je eigen Ziel, als jegens alles om je heen wat leeft.

Liefs
Mol

Mijn vriend liep een keer door de stad en zag een meisje dat precies op mij leek. Ze had alleen een andere jas aan, merkte hij later op. Ze liep met een andere jongen, en ze kusten elkaar. Maar het meisje was alleen iets getinter en droeg een andere jas.
Ik ben al vaker aangesproken met de vraag of ik een tweeling was van iemand. Hun komen allemaal die vrouw tegen, toevallig?

Ik heb ook een soort van telepathie gehad. Precies om half 4 kreeg ik beelden door. Mijn vriend was op zijn werk en in die beelden viel hij flauw. Daarna ging ie vol wanhoop op een stoeltje zitten.

In werkelijkheid werkt ie bij een zeefdrukkerij en is toen de machine defect geraakt. Hij zat met zijn hoofd onder de machine om iets na te kijken en toen sprong er iets kapot(weet de echte reden niet meer) en kreeg ie chemische stoffen in zijn gezicht. Hij is weggesprongen van schrik, op de grond in een soort duikvlucht(kan dat flauwvallen betekenen) Hij heeft de machine uitgezet, en was helemaal in paniek. Hij had pijn door die stoffen en is meteen zijn ogen en mond gaan spoelen. Dit ongeluk gebeurde om half 3(volgens hem) Kan het zo zijn dat ik die informatie later doorkreeg? Ik had koude rillingen op dat moment en had een beetje angst.
Ik heb die middag ook een onderwerp op internet gelezen over entiteiten en ik kreeg de hele tijd koude rillingen en kippenvel.

Is dit toeval?

Nuchter bekeken.

Hoe groot is de kans dat jij denkt dat er wat gebeurd met je vriend, en dat het ook zo is ?
Die kans is erg klein.

En twee van dat soort gebeurtenissen, waren voor mij het bewijs dat ik heldervoelend, dan wel empathisch ben.
( of is dat het zelfde? )

Ik wist van twee vrienden dat er wat mis was, waarbij ik bij de mannelijke vriend, het zelf 100% goed had.

Bij de vriendin, was ik bang dat iemand haar opgesloten had.
Maar wat bleek, ze voelde zich opgesloten.
Dat kan in mijn belevingswereld geen toeval zijn, vooral omdat in beide gevallen, ik kon doen wat ik wilde, maar die gedachte niet uit me hoofd kreeg.

Verder was ik bij haar helemaal in paniek, en dat ben ik eigenlijk nooit.
Als ik daar aan terug denk, dan krijg ik nog steeds de koude rillingen.
De wanhoop, dat je weet dat er wat is, maar die persoon niet vinden kan. ( Dat is inmiddels opgelost)
Bij de mannelijke vriend was de paniek veel minder, en dat bleek ook terecht.

Ik ben nuchter en sceptisch, maar de kans dat dit toeval was, sluit ik uit.